Anneler Günü…

Can kuzumun bana “canım anneeemm” dediği her gün, benim için müthiş bir hediye..

Ama 10 Mayıs Cuma günü okuldan almaya gittiğim çınarikko beni “Anneler günün kutlu olsun annecim” diye karşılayıp okulda yaptığı hediyeleri verdiğinde, hissettiklerimi tarif edebilir miyim bilmiyorum. (Bu arada arkasında da öğretmeni, ne diyeceğini ve ne yapacağını söylüyordu.. 🙂 Çok sevimliydi bir kareydi.)

Küçüğüm bana ilk defa kendi yaptığı bir şeyi hediye etti. Hangisi daha mutluluk ve heyecan vericiydi, şimdi bile bilmiyorum: kocaman olması ve okula gitmesi, benim bilmediğim bir dünyanın içinde olması mı, yoksa kendi kendine benim için bir şeyler yapması mı? Galiba hepsi bir arada..

Canım kuzum,

Çok teşekkür ederim.

Hayatıma anlam kattığın, beni büyüttüğün, bana her gün yeni şeyler öğrettiğin, kendimi sorgulamama yardım ettiğin, bana tarifsiz duygular yaşattığın için…

Her zaman doğru şeyler yapmıyorum biliyorum. Hatta bazen “bak bunu yapmamalıyım işte!” dediğim halde tekrar tekrar yapıyorum, farkındayım. Her kararım doğru olmuyor, ya da her tepkim sağlıklı. Bazen seni üzebiliyorum bile, hayatta istediğim en son bu olmasına rağmen… Hatta bazen “şu anda ne yapmalıyım?” diye paniklediğim, kendimi yetersiz hissettiğim de oluyor.

Ama dedim ya, ben de büyüyorum annecim. Ben de öğreniyorum. Çabalıyorum, sen hep mutlu ve huzurlu ol, ben de sana hep doğru yollar gösterebileyim diye çabalıyorum. Her günümüz bir öncekinden iyi geçsin diye…

Ve seni çoooook ama çoooook seviyorum…