Ne zaman bu kadar büyüdün annecim? 

Ne zaman sırtına çantanı takıp küçük adımlarınla o
kul koridorlarında yürür hale geldin? “Zamanın nasıl da hızlı akıp gittiğinde çocukların büyümesinden anlıyoruz” derlerdi, gerçekten de öyleymiş.

İlk gün (7 Eylül 2015) ailecek gittik okula. 1 saat vakit geçirdik sınıfta. Öğretmenleriyle tanıştılar, hazırlanan oyun masalarında sırayla oyunlar oynadılar. Çok keyifli görünüyordu cancan. Öğretmenleri, rengarenk sınıfı, yeni arkadaşlarla tanışma fikrini sevdi galiba. İlk başta gergin gibiydi, yüzünden anladım 🙂 Ama sonra alıştı, tipik cancan durumları yani 🙂 İlk önce inceler biraz tedirginlikle, sonra girer olaya. Bu huyu bana benzemiş sanırım 🙂

İlk gün ben de heyecanlıydım, onun ne hissedeceğini yüzünden anlamaya o kadar               odaklanmıştım ki, kendimin ne hissettiğini pek algılayamadım. Ama ikinci gün sabah 08.50’de sınıfına uğurlarken kapıdan, küçücük sırtında çantasıyla koridorda yürürken gördüğüm an,     kendime döndüm ve yanaklarımda süzülen iki damla yaşla baktım arkasından, aklımda bir sürü karmaşık duyguyla…

Bambaşka bir yol açıldı önünde canım oğlum. Yepyeni bir yol bu senin için. Çok eğleneceksin; çok güleceksin; çok zorlanacaksın; gün gelecek isyan edeceksin derslere, ödevlere, öğretmenlere; acı çekeceksin; aşık olacaksın; mutlu olacaksın, ağlamamak için zor tutacaksın kendini bazen…

Yolun açık ve aydınlık olsun bir taneciğim. Ne olursa olsun, ne yaşarsan yaşa, sonunda yüzünde o uğruna dünyaları yakacağım gülümsemen olsun… Mutlu ol küçüğüm, hep mutlu ol…