Herhalde 6 sene falan oldu bir tiyatro oyununa gitmeyeli. Oysa cancandan önce çok giderdik. Emre telefon edip “Annemler de burada, acaba bu Cuma tiyatroya gitsek mi?” dediğinde acayip heyecanlandım o yüzden. “Annem izin verdi, akşam yedi buçukta gel beni al” dedim ben de 🙂

Bizim İstanbul’da cancanı bırakabileceğimiz yakında oturan bir aile üyesi olmadığı için gidemedik bugüne kadar. Aslında düşünüyorum da bir fırsat yaratılamaz mıydı, yaratılırdı. Ama olmadı işte. Galiba ben onu bırakmak istemediğim için oldu biraz da. Ne bileyim, birilerinden bir şey istemek fikri de beni biraz huzursuz ediyor galiba. Bir tek annem söz konusu olduğunda rahat olabiliyorum.

Artur Miller’ın “Satıcının Ölümü” adlı oyununa gittik. Ankara’nın tiyatro havasını da özlemişiz. Ne mutlu bize ki Çayyolu’nda Devlet Tiyatroları sahnesi var. Oldukça da büyük bir salon. Nasıl kalabalıktı. 2,5 saatlik oyundu ama ne çabuk bitti anlamadım valla 🙂 Bu anne-baba ilk’ini tarihe bir not olarak düşelim. 🙂 Bakalım bir sonraki ne zaman olabilecek?