Kendimle ilgili en dertli olduğum konudur bu… Bilirsin hata yaptığını, “değişmem, değiştirmem lazım” dersin her seferinde ama olmaz, olamaz ya…

Bugün öğretmenin aradı. Aslında sıradan bir konu için. Sonra nasılsınız deyince “Biz iyiyiz, Çınar da çok mutlu görünüyor. Siz ne düşünüyorsunuz onu merak ediyoruz” dedim. Bir sürü güzel şeyin ardından “Çınar her sınıfta aranılası bir çocuk. Her yönüyle. Elinize sağlık” dedi. Onun bu içten yorumu beni bir anda darmadağın etti. Aslında bir yandan içimde müthiş bir mutluluk uyandı, ama bir yandan da saniyeler içinde şunlar geçti aklımdan:

“O özel bir çocuk. Yaşına göre çok olgun, anlayışlı, merhametli, düşünceli, nazik… Sense bazen ne kadar haksızlık ediyorsun ona. Bir çocuk olduğunu unutup, mantıklı, aklı başında, her şeyi bir kerede çözmesi gereken bir yetişkin gibi tepkiler vermesini bekliyorsun. Ki çoğu yetişkinden bile bunları beklememen gerektiğini hayat sana vura vura öğretti. Çocuk o, adı üstünde. Yetişkin olan, sabırlı olması gereken sensin! O unutacak, yeniden söyleyeceksin; o aynı hatayı kırk kere yapacak, sen her seferinde aynı şefkat ve sabırla anlatacaksın ona doğruyu; o öğrenmek için kendi karakterine uygun bulduğu yöntemlerde diretecek, sen onun yöntemlerine ayak uyduracaksın, vs vs vs… Çünkü o bir ç-o-c-u-k. Yetişkin gibi davranması gereken sensin, o değil!”

Bundan sonra daha sık tekrarlayacağım bunları kendime! Sen benim mucizemsin küçüğüm… Hayatımdaki her mucizenin sebebisin sen. Yine öyle olacak. Yine mucize dediğim gerçek olacak. Biliyorum olacak. Seniçokseviyorumyavrum…