Bugün Eymir Gölü’ne gittik. Daha önce gitmemiştim, çok şey kaçırmışım. Kupkuru Ankara’nın vahasıymış gerçekten Eymir. Su nasıl da insanı sakinleştiriyor. Çok iyi geldi. Bir de neyse ki bugün yürüyüş günümdeymişim, Emre’nin “hadi artık dönelim” ısrarlarına karşı cancan ile birlikte “hayııııır” dedik sürekli. Hayret ki cancanın da yürüyesi vardı. Aslında göl kenarına ulaşıp taş atma fikri de kendisinin yürüyesinin gelmesinde etkili olmuş olabilir tabi 🙂  Bu yazının geri kalanını okuyun →