Bugün Eymir Gölü’ne gittik. Daha önce gitmemiştim, çok şey kaçırmışım. Kupkuru Ankara’nın vahasıymış gerçekten Eymir. Su nasıl da insanı sakinleştiriyor. Çok iyi geldi. Bir de neyse ki bugün yürüyüş günümdeymişim, Emre’nin “hadi artık dönelim” ısrarlarına karşı cancan ile birlikte “hayııııır” dedik sürekli. Hayret ki cancanın da yürüyesi vardı. Aslında göl kenarına ulaşıp taş atma fikri de kendisinin yürüyesinin gelmesinde etkili olmuş olabilir tabi 🙂 

Cancan bir bisiklete bindi, bir yoruldu bisikleti babanın kollarına devredip yürüdü tepelerde.

Dönüş yolunda “Çok var mı daha?” soruları da gelmedi değil, ama olacak o kadar 🙂

Ankara’nın sonbaharına bayılıyorum. Yeşilden kırmızıya dönen yaprakların bin bir tonu insanın içine  müthiş bir huzur veriyor. ODTÜ’nün de en sevdiğim mevsimiydi o yüzden sonbahar. Şimdi cancana sürekli “Ankara’nın sonbaharı başka bir güzel oluyor” diyorum, onu da alıştıracağım bu huzura 🙂