Bu Ankara’daki ilk yılbaşımızdı. Pek heyecanlıydık o yüzden. Uzun zamandır bizde toplaşalım diye plan yapıyorduk. Öyle de oldu. Muğla ekibi de gelince tadından yenmez oldu 🙂

Güzel yemekler yaptık. Evi minimum 10 kişinin konaklayabileceği formata sokduk. Yılbaşı gecesi 12 olduk o ayrı 🙂 

Rengarenk, cıvıl cıvıl bir yılbaşı oldu… Ne de güzel oldu. Kutlamalar 3 gün sürdü. Uzun zamandır bu kadar kalabalık olarak toplaşamıştık. Çok özlemişim, hem de çok. Ortaç-Nigar-Kayra da geleydi fevkaladenin fevkinde olacaktı ama hava muhalefeti nedeniyle gelemediler İstanbul’dan. Olsun, seneye daha kalabalık toplaşırız 🙂

Cancan ve Mercan her zaman ki gibi daha dün ayrılmışlar gibi kaldıkları yerden devam ettiler. Birinci dakikadan oyuna daldılar. Onlar nereye, Kiraz da badi badi oraya 🙂 Bazen domine etti ortamı, bazen de bıraktı oğlanları ne isterlerse yapsınlar. Kiraz’ın hali tavrına bayılıyorum. Ona bakınca -daha 2,5 yaşında olmasına rağmen- kendi kendine yeten, her işini kendi yapan, kararlarını kendi veren ve verdiği kararlardan da asla dönmeyen, ‘Ben kendime yeterim. Ama madem siz de buradasınız, durun yanımda, ara sıra 2 kelam ederiz” tavrı görüyorum 🙂 Bir önceki görüşmemizde 2 olmuştu yeni, o zaman da bu tür bir hissiyat uyanmıştı bende. Ama şimdi çok daha netti. Çünkü artık o da daha net.

Çocuklar 3 günü kendi kendilerine geçirdiler desem yalan olmaz. Ekip uzun zamandır toplanmadığı için hem çocuklar, hem de yetişkinler “kendi kendine kalma” eğilimindeydi 🙂 Ben de ara sıra “Çocukları da çok kendi kendilerine bıraktık. Biraz ilgilensek ya…” vicdan sızıları yaşadım ama ötesine geçerek aksiyona dönüşmedi bu sızı, doğruya doğru! 🙂

Ezcümle 2016’ya ‘kocaman’ girdik. Sağlık, huzur, mutluluk ve aşk dolu bir yıl olsun 2016 hepimiz için. Hee bir de seneye eksiklerimiz de olur, daha ‘kocaman’ oluruz inşallah 🙂