Umut, küçücük bir gülümseme o güzel yüzünde…
Kuğulu Park
Güne iç sıkıntısıyla başladım bu sabah… Sonra yeni uyanan cancanımın mis kokusunu içime çekerek ‘şükür’ dedim. Parkta kendi gibi kaydıraktan tırmanmak isteyen ama yapamayan bir çocuğa elini uzatarak “elimi tut, ben seni çekerim” dediğini ve yukarı çıkmayı başaran çocuğa kocaman gülümsediğini gördüğüm an ise içimde yeniden kelebekler uçuşmaya başladı… Elini uzattıkların ve eline uzandıkların çok olsun oğlum, mis kokulum, umudum…
Nisan 17, 2016 tarihinde annelik halleri, işte o an'lar içinde yayınlandı. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin. Yorum yapın.
denizanne.com 
Yorum yapın
Comments 0