Dün akşam ilk defa uyku öncesi kitabını kendi okudu cancan.

Hem okuma ve yazmaya olan hevesi, hem de kısa zamanda bu kadar ilerlemesi beni bir yandan şaşırtıyor, bir yandan da çok mutlu ediyor. Artık bambaşka bir dünyanın kapıları açıldı önünde. Ve bu dünyada gezinmekten büyük keyif alıyor, görüyorum bunu.

Önünde ne varsa okuyor. Yemek yerken masadaki yoğurt kutusunun üstünü okuyor. Televizyon izlerken ekrandaki yazıları okuyor. Arabayla giderken gördüğü pano, billboard ve dükkan isimlerini oluyor. Okuldan geldiğinde ya da yemek yerken notlar yazıyor. Özellikle kızdıracak bir şey yapıp azar yediğinde odasına koşuyor hızla, özür notları yazıyor ve sonra yanıma gelip “Senin için bir şey yaptım, okumak ister misin?” diye soruyor hafiften dudaklarını şişirip en masum haliyle 🙂  Artık öğrendi de bu notların beni hemen yumuşattığını, o yüzden sık sık not alıyorum son zamanlarda 🙂

Bu akşam yemek öncesi ilk defa hikayesi olan bir resim çizdi. Hoşuna gitmiş olacak ki hızını alamayıp ikincisini çizdi sonra hatta. Ara sıra “Daha ana sınıfında ve okuma-yazmayı söktü, 1. sınıfta sıkılmasına neden olur mu bu acaba?” diye endişeye kapılmıyor da değilim aslında. Ama sonra bakıyorum ki çok mutlu o bu durumdan, atıyorum bir köşeye kafamdaki soruları. “Boşveeer” diyorum, “Bulur bir yolunu canının sıkılmaması için… Daha çok okuyacak vakti olur, ne güzel işte.” Gezecek bir sürü dünya, hayalini kuracak bir sürü hikaye, o hikayelerde tanıyacağı bir sürü karakter var…