Bir sürü arkadaşının süt dişleri geçen sene başlamıştı düşmeye. Cancan da birkaç kez “Benimki ne zaman düşecek?” demişti içlenerek. Ama geç çıkmasının iyi bir şey olduğunu duymuştum, “Problem yok, sakin” diyordum o yüzden. 

Veee sonunda 5 Eylül 2016 akşamüstünde kek yerken ağzına düşüverdi ilk diş. Sağ ön al dişti elinde yanıma koştu “Annişkooooo dişim düştüüüüüü!” diyerek. O suratında bir sırıtma, hafif şaşkınlık ama daha çok “yaşasın” iç sesiyle karşıladı bunu, bense “Oğluşum nasıl da büyüdü? Süt dişleri bile başladı düşmeye!” diye diye ona boğarcasına sarılarak…

Sonra hemen ertesi gün onun yanındaki diş sallanmaya başladı. 11 Eylül 2016 akşamında iyice sallanıyor ve yerken canını acıtıyordu. Öyle sallanıyordu ki, azıcık tutup çekse elinde kalacaktı. Ama tedirgin oldu, istemedi dokunmak. Gitti geldi, gitti geldi; sonunda “Hadi çekelim” dedi. Babişko alıverdi ağzından ikinci miniminnacıcık dişi…

Beni güldürmek istediğinde, açıyor ağzını sırıtarak şu aralar. Sonuç yine boğarcasına bir sarılma ile gıdıklama seansı ve kıkır kıkır bir cancan tabi 🙂

Dişler düşmeye başlayınca bir garip oldum. Sanki asıl şimdi büyüdü benim için. Ne çabuk!.. Ama galiba hiç hazır olunmuyor büyümesine çocukların. Zaman hep çabucak geçiyor, “Ama ben daha doyamamıştım ki…” diye diye…