Dışadönük oğlunun sürekli suretteki gevezeliklerinin önemini nasıl anlayabileceğini öğrenen bir annenin hikayesi.

Çocuklarımdan biri dışadönük bir kişiliğe sahip. Hatta dışadönüğün de dışadönüğü.

Sürekli muhabbet halinde; postacıyla, bahçe çitlerinin üzerinden komşularla ya da okulda sınıf arkadaşlarıyla.

Sabah uyandığı andan akşam yatıncaya kadar söyleyecek bir şeyi var ve bunu da genellikle yüksek sesle yapıyor.  Hatta uykusunda ya da neredeyse uykuya daldığında bile konuşmuşluğu var.

Bir gün sabaha karşı saat üçte odasına çağırdı. Bu saatte çağırılınca doğal olarak ya birinin bir yerinin kanadığını ya da kustuğunu düşündüm. Onun yerine oğlum “fikir” kelimesini heceleyebildiğini ve benim bunu duymak isteyip istemediğimi sordu. (Hayır, istemiyordum.)

Diğer taraftan ben de tam bir içedönüğüm.

Kitapları severim. Yakın arkadaşlarımı severim. Gürültülü ve kalabalık yerler beni aksileştirir. Günlük hayatta bir sürü ıvır zıvır işe koşturmanın da üzerimde benzer bir etkisi vardır.

Tanıştığımız ilk andan itibaren, Bay Dışadönük ile yaratılış gereği taban tabana zıt olduğumuzu biliyordum. Fakat son döneme kadar onunla iletişimimizde bunu dikkate almam gerektiğini fark etmemiştim. Sonra “Ateşli Bir Ruha Sahip Çocuğunuzu Yetiştirmek” (Raising Your Spirited Child) kitabını yeniden okudum ve dışadönük kişiliklerin konuşarak konuştuklarını hatırladım. Bu, onların düşünce ve duygularının içinden seçim yapma biçimi.

Dışadönük kişilikler cevabı aşikar olan sorular sorarlar.  

Bir cevap istediklerinden değil, düşüncelerini yüksek sesle proses ettiklerinden. Kitapta yazar klasik bir “ben ve o” anını örnek veriyor. Dışadönük bir çocuğun nasıl soru sorduğundan bahsediyor: “Kalemin nerede?” ya da “Makaslar nerede?” gibi.

Bunu okuduğumda kafamın içinde bir ampul yandı. Her gün ödev yaparken bana sorulan sorular şöyle: “Kalemler nerede?” veya “Silgilerimi bulamıyorum”. Bu gibi sorular başımı duvara vurmak istememe neden oluyor çünkü kalemler dün neredeyse bugün de oradalar. (Hatta bir önceki gün, ondan önceki gün!!!)

Ama şimdi fark ediyorum ki bana sormak için bu soruyu sormuyor. Sadece yüksek sesle konuşuyor.

Cevap vermem ne bekleniyor, ne de isteniyor. Gerilerek cevap vermek yerine sadece geçebilirim. Konuşarak, durumu çözmeye çalışıyor sadece.

Dışadönük biri ile içedönük biri arasındaki fark, çoğunlukla bir torba bilye ile açıklanır. İçedönük biri güne içi dolu bir torba bilye ile başlar. Gün içinde diğer insanlar ve durumlarla iletişim halinde oldukça, bilyeler keseden çıkartılır.

Dışadönük biri ise güne boş bir kese ile başlar. Gün içinde ilerledikçe, biriyle her iletişim kurduğunda ya da yeni bir eylemde bulunduğunda, kesesine bir bilye atar. Her ne kadar dışadönükler ve içedönükler torbalarını farklı bir biçimde doldurup boşaltsalar da, amaç aynıdır: günün sonunda içi dolu bir torbaya sahip olmak.

Ebeveynlik bütünüyle bir keşif hali. Çocuklarımız, dünyayı ve kendimizi yepyeni bir mercekle görmemizi sağlıyorlar.  

Düşüncelerini konuşarak proses eden bir çocuğa sahip olmak, reflektif bir şekilde düşünen biri için kesinlikle tüketici bir durum olabilir. Ancak aynı zamanda hayatı beklenmedik bir yolla deneyimlememi de sağlıyor. Bazen daha az geveze birinin hasretini çeksem de, dünyamı kelimeleriyle renklendiren bir oğula sahip olduğum için şükrediyorum.

Kaynak: http://www.upworthy.com/how-to-raise-a-kid-whos-your-opposite-in-every-way?c=hpstream