Ergenler kendi psikolojik gerekçelerini anlamlandırabilmek için alana ihtiyaç duyar. Dağınıklıktan onlara zarar gelmez, ama ya eğer bir kemirgenin artıklarını bulursanız…

Bir parça riski göze almadan ergen kızımın odasına girmek pek mümkün değil. Devrilmek üzere olan ıvır zıvır yığınları var. İçinde yeşil renkli sıvıların olduğu bardaklar var. Bazen şaşırtıcı kokular var ve bu kokuların çoğu güzel değil. Peki neden ona odasını toplamasını söylemiyorum?   Aslında ara sıra söylüyorum, ama öyle büyük bir inatla ya da itaat beklentisiyle yapmıyorum bunu. Kısmen bu tür bir ebeyevnsel yapıya karşı geliştirilen geleneksel itirazla tartışmanın zor olduğunu düşündüğüm için yapıyorum – “Burası benim odam, sana ne oluyor?” Bu yazının geri kalanını okuyun →