Bugün cancan bir anda “Annişko Allah içimizde, hatta her şeyde ve çok büyük değil mi?” diye sorunca bir an afalladım. Hep düşünüyor ve kafamda şekillendirmeye çalışıyordum neyi, nasıl açıklayacağız diye ama henüz beklediğim bir soru  değildi ne yalan söyleyeyim.

Net bir şey söylemeden herkesin farklı bir inancı olduğuna, o yüzden de farklı yorumladıklarına, tek bir doğrunun olmadığına getirdim lafı. Benim ne düşündüğüme ise hiç girmedim zira benim yorumumu anlamlandırabilmek için daha çok küçük. Ve ekledim “Soyut bir şey o yüzden tek bir doğru yok, sadece farklı inanışlar var”. Çocuk hemen sordu tabi “Soyut ne demek?” diye.

-Mesela sen sevgiyi elinle tutabilir misin?

-Hayır.

-Ya da koklayabilir misin?

-Hayır.

-Beş duyumuzla hissedemeyiz ama sevgi vardır, gerçektir ve de çok güçlüdür değil mi?

-Evet, tıpkı seninle benim sevgimiz gibi…

(Gülümseyerek söylediği bu cümle beni yerle yeksan etti tabi 🙂 Bir de bunu söylerken elimi tuttu ya, o an içim kabardı da kabardı…)

-Evet canım tıpkı bizim sevgimiz gibi… İşte ‘soyut’ beş duyumuzla algılayamadığımız şeyler demek.

Konu burada  odağını kaybetti ve kapandı. Şimdilik tatmin olmuş gibiydi konuştuklarımızdan. Ama tabi bir gün gelecek ki daha detaylı cevaplar isteyecek. O zaman geldiğinde de konuyu babişkoya havale etmeyi düşünüyorum 🙂 Şaka bir yana, benim derdim onu bir şeye yönlendirmemek. Kendi yolunu, yorumunu ve doğrusunu kendisinin bulmasına olanak vermek. O yüzden herkesin farklı inancının ve yorumunun olduğunu söyledim.

Her konuda böyle mi yapıyorum? Hep mevcudu açıklayarak olasılıkları anlatıp kendi kararlarını vermesi için kendi haline mi bırakıyorum? Bak o bir soru işareti gibi geldi şimdi bana. Yap(a)mıyorum galiba ya! Dur bir düşüneyim ben bu konuyu…