Hani bazen göğsüme yatıyor ve o minicik elini kalbimin üzerine koyuyorsun ya çocuk, o anlar tüm bedenimi kocaman bir ferahlık ve huzur kaplıyor. Tüm dünya duruyor, her şey yavaşlıyor. Sanki sadece biz yaşıyoruz kocaman evrende. Bakmaya doyamıyorum eline. Okşuyorum yumuşacık tenini. Gözlerimi kapatıp “şükür” diye tekrarlıyorum içimden sayısız defa. Bir yandan da kafamın içinde şu cümleler uçuşuyor: “Büyüyeceksin… Kocaman bir adam olacaksın. Ama ellerin benim için hep böyle küçücük kalacak. Gözlerimi kapattığımda çocukluğuna dair canlanacak birkaç öncelikli resimden biri olacak kalbimin üzerindeki bu küçücük ellerin.”