O büyüdükçe, ben her gördüğüm/tanık olduğum/okuduğum/izlediğim ‘duygusal an’da gözyaşlarına boğulur oldum. Bir başkası için sıradan bir durum, benim için sürekli bir kendimle ilişkilendirip dudak bükme hali olmaya başladı. O büyüdükçe, ben geleceği daha çok düşünür oldum. Geleceği dediğim yaşımın ilerlemesi tabi 🙂 Bu yazının geri kalanını okuyun →