Tam da başlıktakini söyleyerek ikna ettim ilk denememizde.. “Bak annecim, mikroplar vücuduna girdi, nasıl da burnun akıyor. Şimdi onunla mücadele etmemiz gerek. Vücuduna savaşacak gücü vermemiz lazım ki güçlü olsun. Limon bu işin ustası. Limon boğazından akarken mikroplar kaçacak delik arayacak.. Bak valla arayacaklar…” 🙂

Ve sonuç, o limon lıkır lıkır içildi 🙂

Nasıl bir mucizedir şu limon, inanılmaz gerçekten… Emre ile hayatıma girdi.. Nezle, grip gibi üst solunum yolu vakalarında ilaç içmem genelde. Bırakırım kendi haline 🙂 İlaç içtiğim bir elin 5 parmağını geçmez sanıyorum. Ne yalan söyleyeyim ilk başlarda da sırf Emre ısrarlarını bıraksın diye içiyordum. Ama sonra bir baktım işe yarıyor cidden. Ne zaman kendimi biraz kırık hissetsem, akşam yatmadan önce bir limon ve sabaha zımba gibiyim 🙂

Şimdi de oğluş başladı. 4 gün arka arkaya içtik gece yatmadan önce. Ve hastalık ilerlemediği gibi kesildi bir de 🙂 Seviyoruz biz ailecek ilaçsız hayatı. Aman nazar değmesin, her hastalığımız böyle olsun… Limon aradığımız tek çare olsun…

Herhalde 6 sene falan oldu bir tiyatro oyununa gitmeyeli. Oysa cancandan önce çok giderdik. Emre telefon edip “Annemler de burada, acaba bu Cuma tiyatroya gitsek mi?” dediğinde acayip heyecanlandım o yüzden. “Annem izin verdi, akşam yedi buçukta gel beni al” dedim ben de 🙂

Bizim İstanbul’da cancanı bırakabileceğimiz yakında oturan bir aile üyesi olmadığı için gidemedik bugüne kadar. Aslında düşünüyorum da bir fırsat yaratılamaz mıydı, yaratılırdı. Ama olmadı işte. Galiba ben onu bırakmak istemediğim için oldu biraz da. Ne bileyim, birilerinden bir şey istemek fikri de beni biraz huzursuz ediyor galiba. Bir tek annem söz konusu olduğunda rahat olabiliyorum.

Artur Miller’ın “Satıcının Ölümü” adlı oyununa gittik. Ankara’nın tiyatro havasını da özlemişiz. Ne mutlu bize ki Çayyolu’nda Devlet Tiyatroları sahnesi var. Oldukça da büyük bir salon. Nasıl kalabalıktı. 2,5 saatlik oyundu ama ne çabuk bitti anlamadım valla 🙂 Bu anne-baba ilk’ini tarihe bir not olarak düşelim. 🙂 Bakalım bir sonraki ne zaman olabilecek?

Sanki yeni çıkıyorsun bu uzun yola diye hissediyorum. Artık daha fazla heyecan ve biraz da endişe hissediyorum bu uzun yolda yaşayacakların için… Neden acaba? Artık büyüdün çünkü… Hissettiklerini ifade ettiğin, kendi karakterini bulmaya başladığın ve ilkokula başlamış olmandan dolayı bizden apayrı bir dünyaya artık tamamen sahip olduğun için sanırım.

Yolun hep açık olsun yavrum. Hayat hep iyi insanlarla karşılaştırsın seni. Bu yazının geri kalanını okuyun →

Anneler Günü…

Can kuzumun bana “canım anneeemm” dediği her gün, benim için müthiş bir hediye..

Ama 10 Mayıs Cuma günü okuldan almaya gittiğim çınarikko beni “Anneler günün kutlu olsun annecim” diye karşılayıp okulda yaptığı hediyeleri verdiğinde, hissettiklerimi tarif edebilir miyim bilmiyorum. (Bu arada arkasında da öğretmeni, ne diyeceğini ve ne yapacağını söylüyordu.. 🙂 Çok sevimliydi bir kareydi.)

Küçüğüm bana ilk defa kendi yaptığı bir şeyi hediye etti. Hangisi daha mutluluk ve heyecan vericiydi, şimdi bile bilmiyorum: kocaman olması ve okula gitmesi, benim bilmediğim bir dünyanın içinde olması mı, yoksa kendi kendine benim için bir şeyler yapması mı? Galiba hepsi bir arada..

Canım kuzum,

Çok teşekkür ederim.

Hayatıma anlam kattığın, beni büyüttüğün, bana her gün yeni şeyler öğrettiğin, kendimi sorgulamama yardım ettiğin, bana tarifsiz duygular yaşattığın için…

Her zaman doğru şeyler yapmıyorum biliyorum. Hatta bazen “bak bunu yapmamalıyım işte!” dediğim halde tekrar tekrar yapıyorum, farkındayım. Her kararım doğru olmuyor, ya da her tepkim sağlıklı. Bazen seni üzebiliyorum bile, hayatta istediğim en son bu olmasına rağmen… Hatta bazen “şu anda ne yapmalıyım?” diye paniklediğim, kendimi yetersiz hissettiğim de oluyor.

Ama dedim ya, ben de büyüyorum annecim. Ben de öğreniyorum. Çabalıyorum, sen hep mutlu ve huzurlu ol, ben de sana hep doğru yollar gösterebileyim diye çabalıyorum. Her günümüz bir öncekinden iyi geçsin diye…

Ve seni çoooook ama çoooook seviyorum…