Kategori arşivi: gezmeler, tozmalar
Yaşasın Ankara’da çocuk kitapçısı açıldı!
Ankara’nın en büyük eksikliklerinden biriydi çocuk kitapçısı olmaması. Çok tuhaf geliyordu bana bu durum. “Nasıl bir tane bile olmaz yahu!” diyordum. “Tunalı taraflarında bir kitapçı olsa misal, eminim ki müptelası çok olurdu.” Sonunda birileri duydu sesimi 🙂 Cumba Çocuk Kitabevi açıldı yaklaşık 1,5 ay önce. Sömestr tatilini bekliyordum gitmek için, geçen gün ilk ziyaretimizi yaptık cancanla. Bu yazının geri kalanını okuyun
İlk Bodrum tatili…
Her sene Mart gibi Ayliş ile başlarız yaz tatili planlarına. Ve ben her sene istisnasız “Yaa bu sene Bodrum’a gitsek yaa” derim ve otel fiyatlarını görünce anında çark ederim. Ama bu sene anneannemle dedemin Turgut Reis’teki devremülkü ile kırdık şeytanın bacağını 🙂 Bu yazının geri kalanını okuyun
Çınarikko, Lilişko ve Arişko tatilde!
Bu seneki Çınarikko&Lilişko tatiline yeni bir arkadaş eklendi: Arişko! Cancan birkaç gün öncesinden başladı “Kardeşlerimi göreceğim için çok mutluyum! Benim iki kardeşim var di mi annişko?” demeye. Aslında daha uzun vakit geçirebildiği arkadaşları var, neden onları kardeşi gibi görüyor? Önce Lila’ya “Biz kardeşiz” diyordu, şimdi aile büyüdü Arişko ile 🙂 Bu yazının geri kalanını okuyun
İlk tren yolculuğumuz
Bugün ilk kez trenle seyahat ettik cancanla. Annane-dede ziyareti için Sapanca’ya gittik. Hızlı treni nasıl hayal ettiyse artık, dün gece yatarken bana “Çok heyecanlıyım hızlı trene bineceğimiz için, sen de heyecanlı mısın?” diye sordu 🙂 Bu yazının geri kalanını okuyun
“Neye niyet, neye kısmet” dedirten bir Pazar günümüz de böyle geçti…
Bugün yürüyüş yapalım diye ODTÜ’ye gidelim dedik. Stada gelince bir baktık ki Amerikan futbolu maçı var. Bizde bir sevinç sorma 🙂
İlk defa Amerikan futbolu maçı izledim. 
Pek manalı bir spor gibi gelmedi, saatlerce süren bir debelenme hali! İki adım gidiyorlar, hoooop çullanıyorlar birbirleri üzerine. Topun nerede olduğunu anlamak da zor. Velhasıl kelam garip bir spor dalı. Bu yazının geri kalanını okuyun
Çocuk operası “Aliş ile Maviş”
Aliş ile Maviş – Leyla Gencer Sahnesi
Bugün ilk kez operaya gitti cancan. Beğeneceğinden emindim, öyle de oldu. Bayıldı. Kendilerine bakan ‘babişko’larını çok seven ama küçücük kafeslerinden artık kurtulmak ve özgür olmak isteyen iki muhabbet kuşunun hikayesi. Birinin içi kıpır kıpır, “hadi ormana gidelim, bizim yerimiz orası, özgür olalım” diyor, öbürü içten içe özgürlüğün büyülü dünyasını istese de ürküyor bilinmezliğe uçmaktan. Bu yazının geri kalanını okuyun
Tiyatro, bale, opera, müze… Hayata anlam katıyoruz!
Ankara’da olmanın en sevdiğim yanlarından biri de kültür sanat etkinliklerine katılmak
‘Akdeniz Esintisi’ Bale Gösterisi (30 Ocak 2016)
için öyle çok büyük ayarlamalar, planlamalar gerekmemesi, İstanbul’dakinin aksine. “Gidelim mi?” “Gidelim valla, iyi olur” işte bu kadar basit bir karar 🙂 Bu yazının geri kalanını okuyun
Elif ile uzun süredir konuşuyorduk, yarı yıl tatilinde bize geleceklerdi Umi ile birlikte. Hem çocukların ‘kış buluşması’, hem de Ankara’ya taşınmamız şerefine ‘ilk ev ziyareti’ olacaktı. Ama haklı olarak Elif “Ankara’nın zorlu kış koşullarında gelmesek de yazın gelsek” deyince, doğru dedim, eve kapanacağız, gezemeyeceğiz… -10 derecede başka ne yapacağız ki? “Biz annemi de alıp Denizli’ye bir kaplıca otele gideceğiz, siz de gelsenize!” dediğinde ilk önce gelemeyiz oldu cevabım. Ama Emre “Gidin siz de, sizin için de değişiklik olur hem” deyince balıklama atladım fikre. Çınar ise coştu tabi 🙂 Hem Umi ile tatil, hem otelde kalma, hem de havuz! Daha ne olsun? Bu yazının geri kalanını okuyun
İlk Resim Heykel Müzesi Gezimiz
Bugün Resim Heykel Müzesi’ne gittik. Daha önce gitmediğimiz için sadece cancan için değil bizim için de bir ilk oldu. Niye gitmemişiz bilmiyorum. Hem müze, hem de bahçesi çok güzel. Bahçe özellikle baharda muhteşem manzarasıyla çok keyifli olur eminim. O yüzden baharda yapılacak listesine ekledik biz de.
Ankara’da ilk tiyatromuz
Bugün ancan ile tiyatroya gittik. Ankara’daki ilk’lerimizden biri olarak tarihe not düşelim bunu da.
Antares Sanat Merkezi’nde “Hansel Gretel”… Neden bilmem severim bu hikayeyi… Şeker ve çikolatadan ev fikri mi acep beni çeken 🙂
Müzikli ve danslı bir oyundu. Çok eğlendi cancan. 
Çocukların absürd durum ve konuşmalara gülmesi beni çok eğlendiriyor. Öyle içten gülüyor ki, içime sokasım geliyor o anlarda. Tabi ki patlamış mısır ve çikolatalı gofret de bu mutlu dakikaların ayrılmaz unsurları 🙂
denizanne.com 