Bugün Eymir Gölü’ne gittik. Daha önce gitmemiştim, çok şey kaçırmışım. Kupkuru Ankara’nın vahasıymış gerçekten Eymir. Su nasıl da insanı sakinleştiriyor. Çok iyi geldi. Bir de neyse ki bugün yürüyüş günümdeymişim, Emre’nin “hadi artık dönelim” ısrarlarına karşı cancan ile birlikte “hayııııır” dedik sürekli. Hayret ki cancanın da yürüyesi vardı. Aslında göl kenarına ulaşıp taş atma fikri de kendisinin yürüyesinin gelmesinde etkili olmuş olabilir tabi 🙂  Bu yazının geri kalanını okuyun →

Ankara’da yaşamanın en güzel yanlarından biri de ODTÜ 🙂 ‘Şöyle bir yürüyüş yapalım’, ‘hadi bisiklete binelim’ ya da ‘tenis mi oynasak bugün?’ gibi isteklerimiz olduğunda, adresimiz kampüs oluyor. Bu çok büyük bir nimet, hele de İstanbul’daki keşmekeşten sonra bu gibi bir anda gelişen istekleri yerine kolayca ve kısa zamanda getirebileceğin bir yerin varlığının büyüleyici bir yanı olduğunu bile söyleyebilirim.

Bugünü de spor günü ilan ettiğimiz için istikametimiz ODTÜ oldu. Bu yazının geri kalanını okuyun →

Yarı yıl tatilinde cankızım Umay geldi bizi görmeye İzmir’den. Uzun zamandır hayalini kurduğumuz buluşma nihayet gerçekleşti. Kardeş olmak güzel şey. Hep “siz kardeşsiniz” dedik, onlar da hep kardeş bildiler birbirlerini. Belki senede 2, ya da bilemedin 3 kez gördüler birbirlerini bu zamana kadar. Ama o uzaklığı hiç hissettirmemeye gayret ettik. Sanki yarın görüşeceklermiş gibi yaşattık her günlerini.

Neyse, o başka bir yazının konusu…

Teklif ettiğimizde her ikisinin de “oleeeeyyy” nidalarıyla karşıladığı KidzMondo’ya gittik. Daha arabada başladı “ben polis olucam”, “ben astronot olucam”, “ben model olucam”lar. Hepsini de oldular valla. Bu yazının geri kalanını okuyun →