İçi fıkır fıkır, dışı kıpır kıpır olan Zıpır kızkardeşi Belinda’dan çok farklı. 

Belinda, çevrelerindeki diğer kız çocukları gibi bale yapmayı, pembe renkli kıyafetler giymeyi, öğretmenin gösterdiklerini bir kerede anlayıp yerine getirmeyi seviyor. Bale dersinde ritme uygun dans etmeyi seviyor o. Bale kıyafeti olarak kız kardeşinin aksine rengarenk kıyafetler seçen, derste bir an olsun yerinde duramayan, kıvırcık saçları bile bir türlü derli toplu bir topuz olmaya ikna edilemeyen Zıpır ise “Sanki piyanodan çıkan notalar bana ‘Kıpır kıpır olmak iyidir’ diyor.” diyerek açıklıyor içinden fışkıran farklı olma halini…

Zıpır farklılığının farkında ve aslında içten içe sorguluyor bu halini. “Keşke ben de…” dediği durumlar da olmuyor değil. O kadar çevrelenmiş ki ‘rutin’lerle, o küçücük bedenine sığdırdığı kocaman ve şahsına münhasır aklıyla bazen omuzları düşüyor işte…

Kalıpların içine sığdıralamayan bu hali nedeniyle hayal ettiklerine ulaşmayacağını bile diye düşünüyor bazen. Üzülüyor, hem de çok üzülüyor.

Ama sonunda anlıyor ki herkes gibi olmak zorunda değil. Çoğunluğun baktığı gibi bakmayabilir, gördüğü gibi görmeyebilir, sevdiği gibi sevmeyebilir. Kendi yatağında akabilir her nehir. Yeter ki bu yatağa taş konmasın ve başka yollara gitmeye zorlanmasın.

Baleye aşık romantik ruhlu bir köpek ve onun bu aşkına gönülden inanan minik sahibinin hikayesi “köpekler bale yapmaz”. Küçük kız bilir köpeğinin diğer köpeklerden çok farklı olduğunu, onların yaptığı hiçbir şeye ilgi duymadığını.

“Benim köpeğim müziği, dans etmeyi ve ay ışığını sever. Dedim ya, benim köpeğim farklıdır, kendini köpek gibi hisetmez.”

Ama kimse inanmaz küçük kıza ve her fırsatta bale yapmaya çalışan bu sevimli köpeğe. Her defasında aldıkları cevap aynıdır:

“Köpekler bale yapmaz!”

Hayatta kendini sadece bale yaparak var edebileceğini düşünen köpekçik çok mutsuz olur her seferinde. Geceler boyunca ağlar…

Ama pes etmez. Ta ki bir gün başbalerinin sakatlandığı bir gösteride onlarca izleyicinin önünde kendini tutamayarak sahneye atladığı güne kadar.

“Bir kuğu kadar zarif, bir peri kadar güzeldi. Seyirciler gözlerine inanamıyordu.”

O gün hem bu balerin ruhlu köpekçik, hem de ona inanan küçük sahibi için çok önemli bir gün. Köpekçik kendini ifade edebilmenin mutluluğunu yaşıyor, küçük kız ise ona inanmayan herkese rağmen genel geçer yargılarla yaşamak zorunda olunmadığını, herkesin kendi mucizesini yaratabileceğini kanıtlamanın mutluluğunu…

 En sevdiklerimizden…

Sınırsız bir hayal gücüne sahip minicik bir balığın öyküsü. Hayalinde kurduğu hikayeleri sanki gerçekten yaşıyor, öyle inanıyor. Bu maceraları başkalarıyla paylaşmak da onu çok mutlu ediyor. Çoğu zaman kimse inanmıyor hikayelerine.

“Geç kaldığım için özür dilerim, öğretmenim. Bugün yola çok erken çıkmıştım. Tam okula gelirken bir mürekkep balığı beni uzun kollarıyla yakaladı. Bir kaplumbağa beni kurtarana kadar; kıvrım kıvrım kıvrandım, bata çıka salladım.

Arkadaşlarından biri, “Hadi canım sende, inanmıyorum” dedi Minik Balık da, “Ama gerçekten kurtardı.”

Ama biri inanıyor. Küçük pıtırdülgerbalığı hem ona inanıyor, hem de tüm bu hikayeleri seviyor. O da başkalarıyla paylaşıyor minik balığın serüvenlerini.

Veee bir gün… Tek bir kişinin bile inanması, yolunu kaybeden minik balığın evini bulmasına yardım ediyor.

Hayal gücüne inan, kendi hikayelerinden hiç bir zaman vazgeçme diyen bir öykü…

Sen de vazgeçme miniğim. Hiç ama hiç vazgeçme…

NOT: Bu arada kitabın fotoğrafını çekerken, kendisi de eliyle gösterecekmiş kitabı, öyle istedi cancan. Bu küçük parmaklar da ondan karedeler. 🙂