Deyimleri öğrenmenin en eğlenceli yolu
Kitapçı ve kırtasiyelerde gezmeye bayılıyorum. Evde yaptığımız etkinlikler için aldığım ve bugün koca bir çantaya zor sığan rengarenk malzemeler ve kağıtlardan bir kırtasiye dükkanı açarız sanıyorum. İstanbul’da Barker’dı favorim, Ankara’da Nezih oldu. Şöyle bir bakayım deyip girdiğim ve 1 saatten önce çıkmadığım doğrudur 🙂
Bu deyim kartlarını da Nezih’de bulmuştum. Oldum olası deyimler hep ilgimi çekmiştir. “Nasıl bulmuşlar yahu bunu?” diye de düşünürüm çoğunlukla. Çınar’a da birkaç zamandır ara sıra açıklıyorum komik bulduklarımdan bazılarını. O yüzden görünce atladım bu kartlara da. Akşam okuldan sonra ya da yemek sonrasında koltuğa gömülüp koyun koyuna resimlere bakarak tahmin etmeye çalışıyoruz deyimleri. Bazıları o kadar absürt ki Cancan yanına bile yaklaşamıyor tahminlerinde ama 🙂
Çocukluk, annelik…
Geçen gün okuldan gelen Cancan ile günümüzün nasıl geçtiğini konuşuyorduk. Bir ya
ndan bıdır bıdır anlatıyor, bir yandan da koluma çıkartmalar yapıştırıyordu. Yapıştırırken konuya ve anlattıklarına fazla odaklandığım için ne yaptığını tam anlayamadım. Sonra bir baktım, kolumda dizi dizi çıkartmalar 🙂 Bütün akşam onlarla dolaştım. Akşam yatmadan önce çıkartmaları kazaktan çıkartırken de daldım gittim… İçimde tarifsiz bir mutlulukla… Bugünlerini çok özleyeceğim canyavrum benim! Hem senin için, hem de kendi adıma hiç unutmamak için yazıyorum buraya da. 20 sene sonra bütün bunları okurken de yine dalıp gideceğim… İçimde buram buram özlem kokan bir mutlulukla…
İlk yeni yıl kartlarımız
Pazar günü cancanla ilk defa yeni yıl kartları hazırladık. Kutlama yazısı kısa ama öz oldu tabi 🙂
İlk Resim Heykel Müzesi Gezimiz
Bugün Resim Heykel Müzesi’ne gittik. Daha önce gitmediğimiz için sadece cancan için değil bizim için de bir ilk oldu. Niye gitmemişiz bilmiyorum. Hem müze, hem de bahçesi çok güzel. Bahçe özellikle baharda muhteşem manzarasıyla çok keyifli olur eminim. O yüzden baharda yapılacak listesine ekledik biz de.
Minik maymunum
Bugün okul tatil olduğu için anne-oğul günü ilan ettik. Alışveriş yaptık, yemek yedik, sinemaya gittik. Yemek yerken de maymunculuk oynadık 🙂 Bayılıyorum böyle şekilden şekle giren hallerine. Fotoğraf çekilmeyi çok sevdiği söylenemez cancanın. Ama bu oyunda gayet başarılı 🙂 Bana da sonrasında fotoğraflara bakıp bakıp ağzımın sulanması kalıyor!
Yeni yaş sayıklaması…
40 mıııı??? Aman allahım nasıl yani??? Yok zaten 40 olmadım lütfen, 39’umu bitirdim, buna 39 diyoruz! Her şeye alıştım… Yüzümdeki çökmeye, gözlerimdeki ışığın azalmasına, yüzdeki o fresh ifadenin yıllar içinde kaybolmasına… Ama ‘yaşım 39’ demeye bir türlü alışamadım, alışamıyorum! Hiç öyle hissetmiyorum. Gerçekten hissetmiyorum! Ne yalan söyleyeyim, aynaya baktığımda bile gördüğüm yaş 39 değil. Herkeste durum bu mudur acaba? Yoksa bende bir tuhaflık mı var? 🙂 Bu yazının geri kalanını okuyun
Ankara’da ilk tiyatromuz
Bugün ancan ile tiyatroya gittik. Ankara’daki ilk’lerimizden biri olarak tarihe not düşelim bunu da.
Antares Sanat Merkezi’nde “Hansel Gretel”… Neden bilmem severim bu hikayeyi… Şeker ve çikolatadan ev fikri mi acep beni çeken 🙂
Müzikli ve danslı bir oyundu. Çok eğlendi cancan. 
Çocukların absürd durum ve konuşmalara gülmesi beni çok eğlendiriyor. Öyle içten gülüyor ki, içime sokasım geliyor o anlarda. Tabi ki patlamış mısır ve çikolatalı gofret de bu mutlu dakikaların ayrılmaz unsurları 🙂
En sevilen kahvaltı tabağı
Sabahları “Bugün kahvaltıda ne istersin?” sorusu önemli. Yoksa tuvalet faslından sonra mutfağa gelip masadaki tabağını gördüğünde “Ama niye bana sormadııınnın?” diyen ve dudakları şişip yüzü düşen bir cüce beliriyor karşımda 🙂 Bu sorunun cevabı ise hemen hemen hiç değişmiyor: “ballı cevizli muz ve omlet”. Şimdi bir de ballı cevizli muzun yanına mandalina isteme başladı son dönemde. Mandalina canavarı 🙂 Küçükken ben ve abim de çok severdik mandalinayı. Hatta kışın avuçlarımız ve parmaklarımız sararırdı. Cancan bir de tavşan gibi havuç tükettiği için bol miktarda, geçen baktım onun da elleri sararmaya başlamış 🙂 Bu arada omlet tabi ki kaşarlı, bunu bilmeyen afacan cancan löp löp götürüyor 🙂
Senden uzaktayken çantamın en kıymetlisi ne biliyor musun?
Bir gün sordum “Seyahate gidip senden uzak kaldığımda seni düşünüp ne yapıyorum biliyor musun?” diye. Hemen heyecanla sordu “Ne?” diye. Daha yeni döndüğüm İstanbul seyahatinde kullandığım çantamdan oyuncağını çıkartıp “İşte bak böyle hep bir oyuncağını alıyorum yanıma. Kokluyorum, okşuyorum onu. Hep yanımda oluyorsun.” dedim. “Aaaa gerçekten miii?” derken yüzündeki o hem şaşkınlık, hem de mutluluk dolu gülümseme var ya, işte ben kurban olurum o ifadeye canım kuzum…
Aklın yittiği, ruhun yığıldığı anlar…
Her şey okuldan öğretmenin “Çınar biraz bulanık gördüğünü söylüyor. Belki muayene ettirmek istersiniz” diye aramasıyla başladı. Biz de bunun üzerine göz muayenesi olalım dedik ve tam 4 hafta süren kabus işte böyle başladı… Tarih 19 Ekim…
Göz muayenesinde bir şey çıkmadı ama doktor “Bir de göz dibine bakalım” dedi ve göz bebeklerini açan o lanet damladan damlatıldı Cancan’ın gözlerine… Ve 15 dakika içinde çocuk bir tuhaflaştı. Bakıyor ama dediklerimi anlamıyor gibiydi. Doktor göz dibine baktı bunlar bir yandan olurken. Ve “göz sinirlerinde siliklik var, göz ultrasonu yapalım” dedi. Ben tam yapsak mı diye düşünürken Cancan’ın hareketleri yavaşladı, sanki başka bir boyuta geçtiğini hissetmeye başladım. Bir şeyler olduğunu anlamıştım. Bu yazının geri kalanını okuyun
denizanne.com 